RSS

Aylık arşivler: Mart 2014

2014 Yerel Seçim Sonuçları Değerlendirmesi

Hiç öyle uzatmaya gerek yok. Madde madde seçim sonuçları aşağıdaki gibidir.

seçim

 

  1.     %42-%47 (hangisini kabul ettiğiniz önemli değil) azınlığın çoğunluk üstündeki baskısı aynı şekilde devam etmek adına güvenoyu almıştır.

  2.     Bu ülkede ve bu atmosferde seçimi takmayan 9.068.334 (dokuz milyon altmış sekiz bin üç yüz otuz dört ) kişi vardır. Bu nedenle seçimlerin gerçekte %50 ve üstü üstünlüğü olanı bulunmamaktadır.

  3.     Ev kredilerinin bedelleri, duraklaması mümkün olan ekonomik hayat nedeniyle sadece “hırsızlığın” ya da “devletin gizliliğinin” ihlalinin seçmen üstünde bir etkisi yoktur. “Gemisini yürüten kaptan”, “bana dokunmayan bin yıl yaşasın” esastır.

  4.     Türkiye’de CHP’nin ya da MHP’nin dışında bir alternatifin olmaması, söylemlerin içinde icraattan eser bulunmaması haklı olarak seçmenin AKP’den yana tavır almasını kolaylaştırmıştır.

  5.     12 yıldır devam eden ve kamunun tüm kaynaklarını kullanarak seçim propagandası yapan bir iktidar partisinin 9 ay gibi kısa bir süre içinde yapılan “örgütsüz muhalefetle” tarihin tozlu sayfalarında yerini alacağını düşünmek hayalperestliktir. “Örgütlülük” ve “ eşitlik” esastır.

  6.     Cemaat, paralel gibi söylemler işe yaramış ve yolsuzluk ve basiretsizlik üstü örtülen kavramlar olacaktır. Aile boyu verilen balkon fotoğrafı da bunun aleni delilidir.

  7.     Toplam da %50’nin üstünde olan muhalif kesim yine kendini yenilmiş sayacak, bir köşede pinekleyecek hatta bu ülkeden bir şey olmaz diyerek ahkâm kesecektir. Zira bu tavrın seçim kaybettiren seçmen tavrı olduğunu yedinci defada öğrenmeye niyeti yoktur.

  8.     Seçim sonuçlarını değiştirebilecek tek il olan “Ankara”, seçimin hiçbir şekilde güvenliğinin olmadığı ve şaibeden asla kurtulamayacak bir seçime ev sahipliği yapmıştır. “Ankara” bu seçimlerin kilit noktası olmuştur.

  9.     Türkiye’de akıl tutulması yalnızca “sol cephede” mevcuttur. Zira bu ülkenin tek partili dönemi dışında sol ağırlıklı iktidar sayısı bir elin parmaklarını yakalamaz. Türkiye’ye alternatif iyi bir merkez sağ parti olmadıkça bu sonuçlarda anlamlı değişiklikler olmaz.

  10.   Seçim sonuçları ve üstüne yapılan söylemler Türkiye’nin bir iç karışıklığa sürüklenmesine fazla fazla yetecek niteliktedir. Dışarıda düşman aramayı bırakmanın zamanı gelmiş de geçmiştir.

  11.   Muhalefet ya da muhalif olmak seçim kaybıyla olmaz. Takibi bırakmak, hesap soracak mekanizmaları çalıştırmamakla olur. O yüzden umut kaybeden varsa siyaseti bilmiyor demektir.

  12.   İktidar yalnızca bir kesimin oyuyla gelip bütün muhalefete zülüm etme hakkı barındırmaz. Bu duruma en fazla karşı çıkması gerekenler de iktidar tabanıdır.

  13.   Rakamlar ve istatistikler teferruattır. Bu seçimde ilk defa “herkes” yani muhalefet ve iktidar oyuna sahip çıkmaya çalışmıştır. Bu bile hala umut olduğunun en önemli işaretidir.

Reklamlar
 
Yorum yapın

Yazan: Mart 31, 2014 in Günlük Yazılar

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , ,

İkiyüzlü Olmak…

Yok, artık kendime yalan söylemeyeceğim! Yaşadığım ülkeyi olması gerektiği gibi görmekten hatta nasıl olursa iyi olacağını dile getirmekten sıkıldım! Biraz gerçekçi olalım. Biraz bizi konuşmaktan utanmayalım!

Sevmiyoruz biz birbirimizi. Haz etmiyoruz hiçbirimiz bir diğerimizden! Genel olarak durumun özeti aslında bundan ibaret yine de bunu itiraf etmek yerine bu minareye kılıf uydurmak daha kolay her birimiz için!

yeter artıkSünni’si sevmez Alevi’sini. Sorsan nedenini bilmez ama sevmez. Zorlarsan Kerbela’ya vardırır işi. Kerbela nerede desen bilmez. Nedensiz bir “sevgisizliğin”, “haz etmeyişin” kulaktan dolma geçiştirme cevabıdır bu. Patlama hemen öfkesi dinmeyen genç! Tamam, Alevi’si de Sünni’sini sevmez. Oldu mu? O da kendi uğradığı mikro katliamları koyar öne. Belki biraz daha haklıdır ama değişmez, sevmez işte. Haz etmez.

Solcusu sağcısını sevmez. Tersi de evladır. Birlikte olmaktan bile haz etmez. Öyle aşk hikâyeleriyle filan yumuşatılacak iş değildir bu sevgisizlik. Bildiğin düzden sevmezler birbirlerini. Kendilerinde olmayan kazın karın ağrısıdır karşılıklı duydukları. Aslında ne kaz vardır ne de tavuk ortada. Yine de bahane hazırdır. Sevmezler birbirlerini. Irk bazında da değişmez durum. Hele biri gücü eline alsın siz o zaman katliam nasıl yapılır Hitler nasıl rahat uyutulur yattığı yerde bir o zaman görün!

Nasıl sevsinler, etiketleri olmadan alt komşu üst komşuyu, bakkal yan komşusu manavı, kasap memuru, memur tüccarı, tacir küçük esnafı sevmez. Herkes ben olma derdinde içten içe bir diğerini bitirmeye gayret eder. Eğer tahakküm gerçekleşmeyecekse birbirinin yüzüne sıcak bir gülümsemeyle bakar yine de her sabah, bir gücü devşirip karşındakini mahfedene kadar.

Kadın cinayetlerini işleyenler,  o kadınların ya babaları ya çocukları ya kocalarıdır. Yani biz aslında en temelde birini öldürecek kadar gözünü karartmayı aileden öğreniriz. Cahillik işte diye gerinip gezme sokaklarda üniversite mezunu kocalar en fazla karısına sözlü ya da fiziksel şiddeti uygulayanlar memlekette!

Biz sevmiyoruz insanı! Kendimizi sevmeyi bilmediğimizden mi oluyor yoksa sevmeyi bilmediğimizden mi onu psikiyatrlar ya da sosyologlar söylesin. O kadarını bilmek benim işim değil ama adalet duygumuzun da olmadığı aşikar! Adalet duygusu olmayan bireylerin kurduğu bir ülkede yargının adil olmasını beklemek bence delilik!

Adil yargılamadan anladığımız, sadece bizim görüşümüze uygun olan adamın “tahliyesi”! Bu gerçekleştiği sürece adaletin tecelli ettiği yönünde inancımız tavan yapıyor. Aksi halde zaten güvenmiyoruz mahkemelere. Neden kandırma ihtiyacı duyuyoruz birbirimizi?

justiceİkiyüzlüyüz biz. Cenazesine ikiyüzlü! Yaşayanına ikiyüzlü! Komşusuna ikiyüzlü! Ha iş konuşmaya gelince de hep diğerleri ikiyüzlü! İkiyüzlü lafımı geri aldım. Güçlünün yanında duracak kadar yüzsüzüz biz! Güçsüzün bize ne yararı olur ki zaten? İşe yaramayan atı bile vururlar, işe yaramayan insana cepten para verip bakılır mı hiç?

Gönül gözüyle hareket eden, misafirperver, iyilik timsali bir millet değiliz. Birbirimizin kuyusunu kazmak için tetikte bekleriz. Rüya görmeyi pek sever, bize yakın olanın iyi olduğunu düşünürüz sözde. Düşmanını daha yakın tut şiarı işlemiştir iliklerimize. En çok nefret ettiklerimize benzeriz.

Bir fotoğraf karesiyle ağlar, bir cenazeyle birbirine kitlenmiş görünür sonra arkamızı döner unutup gideriz. Balık ye hafızan güçlensin ama balık hafızalı olma. Aynı hayvana birbirinin tersi iki anlamı kolayca yükleyen, her söylediğini ustaca yalanlayan bir milletiz. Çıkarcıyız, çıkarlarımız için her yolu mubah sayarız.

Enikonu buyuz bu olmasına da kimse bunları konuşmak, duymak değiştirmek istemez. İşine geldiği sürece yaşamaya devam edeceğimizi biliriz. E gerisi de bizim işimiz değil zaten. Bu düzen böyle gelmiş böyle gider, biz mi değiştireceğiz şimdi ortada fol yok yumurta yokken…

 
Yorum yapın

Yazan: Mart 14, 2014 in Kubar or mumbar

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Berkin Elvan’ın ardından “Burakcan Karamanoğlu” ve “Ahmet Küçüktağ”

Bugün 13 Mart 2014. Bugün bildiğim kadarıyla hiçbir kanlı eylemin ya da İstiklal Marşı’nın kabul günü değil. Bugün 269 günün ardından on beş yaşındaki bir çocuğu toprağa verdiğimiz gün de değil. Ama o ne de öyle? Bugün çeşitli nedenlerle birbirimizi suçlamamız için daha yeni daha büyük ve daha keskin sebeplerimiz var!

ahmet küçüktağDün gece görevi başında bir polis memuru 1984 doğumlu ve taze evli bir “insan” olan “Ahmet Küçüktağ” geçirdiği kalp krizi sonrası yaşama gözlerini kapattı. İnternette yer alan haberlere göre Elazığlı ve 8 aylık evli. Ben Elazığlıların çoğunlukla Alevi mi yoksa Sunni mi olduğunu bilmiyorum, sosyolog değilim ve işin aslı umurumda filan da değil. Ayrıca polis memurlarının araç kullanırken nasıl kalp krizi geçirdiğini de bilemem, adli tıp uzmanı değilim üstelik nedeninin kesin olarak “gösterici şiddeti” olmadığını bilmek dışında içimi rahatlatan bir şey de yok!

Bir üniforma diğerinden evla olmadığı gibi bir can da diğerinden evla değildir. Gösterilere katılan birçok arkadaşım bana kızacak biliyorum; ancak bir başka ülkeyle girilen bir savaş dışında, hak arayışında maksadını aşan taraflar yüzünden, işini yapan ya da hakkını arayan herhangi bir bireyin ölümüne sessiz kalacak olmaktır bizi bitirecek olan.

Hayatım boyunca kolluk kuvvetlerini pek haz ettiğim söylenemez, kişisel nedenlerle silah taşıyanın üniforması olması benim gözümde silah taşımayı normal kılmıyor ancak evine ekmek götürmek için polis olmak zorunda kalan ve sizlerden farklı düşünmeyen arkadaşlarım var benim. Tıpkı yönetimden haz eden ve yönetme biçimini onaylayan ve üniforma giymeyen arkadaşlarımın da olduğu gibi.

Olay Tunceli’de olduğundan ve polis teşkilatı kendi içindeki katili teslim etmediğinden muhtemelen memleketi Elazığ’da toprağa verilecek olan Ahmet Küçüktağ’ın cenazesine devlet erki geniş katılım gösterecektir. Halkımız da mutlaka “görev şehidine” sahip çıkacaktır. Allah gani gani rahmet eylesin 30 yaşında yitirdiğimiz Ahmet Küçüktağ’a. Mekânı cennet olsun.

burakcan 3Ha bitti mi? Hayır bitmedi. Aynı gece yer, gündüz cenaze kaldırılan Okmeydanı, İstanbul. Yeni (!) na’şımız Burakcan Karamanoğlu. Giresunlu, 20’lerinin başında muhtemelen sağ görüşlü bir kardeşim. Nereli olduğunun önemi olmadığı gibi siyasi görüşü de umurumda değil. Bu sefer polisin hedefi değil çok şükür! Daha beteri, göstericilerin arasındaki anlaşmazlığın namlusunun ucunda o varmış! Bütün gün omuz omuza birlikte yürünmüş bir cenaze törenin ardından gecenin çökmesiyle birlikte fısıltı gazetesinin kirli, insanı insana kırdıran cümleleri yüzünden bir genç daha düştü soğuk taşın üstüne.

Allah gani gani rahmet eylesin nedensiz yitirdiğimiz Burakcan Karamanoğlu’a. Mekânı cennet olsun. Muhtemelen onun cenazesi de kendi ırkını pek önemseyenlerce sahip çıkılacak, büyük şehirde olmanın avantajıyla kitlesel bir alt ırkçılığa dönüştürülecek ve buna uygun olarak defnedilecektir.

Yüzyıllardır kitleleri ölüleri üstünden bölen, gözyaşını bile paylaşamayan, içselleştiremeyen, bir insana etnik kimliği, dini, siyasi inancı, rengi, dili üzerinden bakan, bizlerin bu ülkedeki ölümler üzerinde hiç mi suçu yok?

Bence artık oylarımızla seçtiğimiz, siyasi görüş olarak desteklediğimiz, etnik kimlik olarak ait hissettiğimiz hiçbir şeyin önemi kalmamıştır. Bizim “iktidar” ya da “muhalefetin” “sert, ayrıştırıcı, bizi bizden soğutan cümlelerine” ihtiyacımız yok! 30 Martta yerel yöneticileri seçer, işimize gücümüze bakarız. Bize düşen bu ülkede Her gün patır patır sanki kum torbasıymışçasına kaybettiğimiz insanlara ne ve kim olduğuna bakmadan sahip çıkmak ve bu konuyu sahiplenmeye çalışan her siyasi görüşe kulak tıkamak!

Ben her sabah yeni bir ölüm haberiyle uyanmak istemeyen sade vatandaş! Sesimi duyan var mı? Orada bir yerde vicdan var mı?

Korkuyor muyum? Evet her gün vicdanımın körelmesinden, duyduklarımdan etkilenmekten, ölülere taraf olmaktan, ölümü taraflaştırmaktan, birlikte yaşanabilecek bir ülkeden git gide uzaklaşıyor olmaktan çok korkuyorum. İstesek de istemesek de cebimizde aynı ülkeye ait nüfus cüzdanını taşıyoruz. Bu ülke tek başına kimsenin egemenliğinde değil! Herkesin önünde eşit olduğu adaletin tesis edilmeyeceğinden korkuyorum.

İnsanların, insan ölümünü görmezden gelmesini normalleştirmesinden korkuyorum. 21. Yüzyılda tarih öncesi çağlardaki gibi güçlünün gücüyle ezme derdinde olan bir anlayışın sonunda alınacak olan intikamdan korkuyorum. Ben iktidardan ve dönüşen muhalefetin tüm taraflarından korkuyorum.

Kimsenin ölümden korkmadığı ve kimsenin ölüme saygı duymadığı bir ülkede orman yasaları geçerlidir ve sakatlanan avdır ormanda! Her yeni gün sakatlanan vicdanımızla bizi birbirimizin önüne atanlara paye vermeye devam edeceğimizden çok korkuyorum! Yaşamayı da yaşatmayı da çok seviyorum, bu inanın bana kötü bir şey değil, sadece hatırlamanız gerekiyor…

 
 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: